Smeltend ijs

 

Matt liep te ijsberen door de kamer, van muur tot muur en weer terug. Hij was allerminst in zijn nopjes met zichzelf. Hij ging er prat op een professional te zijn, nooit zijn cool te verliezen en toch was dat exact wat er gebeurd was.

De opdracht van het netwerk was nochtans simpel geweest: ze hadden de pincode nodig van de telefoon van een zekere Antony. Eén van hun meest bekwame undercovermeisjes ging daarvoor zorgen en de taak van Matt bestond erin om haar zo dicht mogelijk in Antony’s buurt te krijgen.

Zoals steeds waren het Diva en Juweel geweest, die hem zijn missie uitlegden. “Antony wil wat een ander heeft,” had Juweel kalm verklaard. “Maak hem jaloers, daag hem uit. Als jij probeert om Irene te veroveren, zal dat zijn aandacht trekken. Het ligt in zijn karakter om je meteen te willen overtreffen.”

Irene. Even wist hij niet wie Juweel bedoelde, maar toen de bewuste vrouw de kamer binnentrad, herkende hij haar meteen. Alle meisjes in de Club waren mooi, maar deze was prachtig. Einde twintig, met een strak, goddelijk lichaam. Twee fier opstaande borsten met stevige tepels in hun donkerrose stralenkrans. Welvende heupen boven fraaigevormde benen en slanke enkels. Een ovalen, volstrekt symmetrisch gezicht met volle lippen, donkere ogen en jukbeenderen om te schilderen. Een grappig detail vormde de kleine vogel, die op haar rechterschouder was getatouëerd. Ze was buitengewoon aantrekkelijk, als het niet was om haar uitdrukkingloze blik en de lange, strakke vlecht, die haar een streng en onaanraakbaar voorkomen gaf. Ze was één van de meest gegeerde vrouwen van de Club en tegelijk één van de minst gevraagde. Voor de meeste mannen was ze te intimiderend. Ze had persoonlijk een hele generatie lievemeisjes opgeleid en haar bedrevenheid was legendarisch. Maar Matt haar had nog nooit in actie gezien. Naar het schijnt was ze het absolute paradepaardje tijdens VIP-events en erobeurzen, maar dat soort evenementen lag boven zijn salarisniveau. Irene. Het zei hem niets. Zoals de meeste klanten van de Club kende hij haar alleen onder haar lievemeisjesnaam, die haar paste als een lederen handschoen. Ijzel werd ze genoemd. Ijzel... hard, koud en gevaarlijk.

“Het gerucht is verspreid dat jij de diensten van Irene hebt gereserveerd voor een paar uren, dus je gaat haar zo meteen publiekelijk opeisen. We gaan ervan uit dat Antony zich daardoor uitgedaagd zal voelen.”

Irene’s blik bleef ondoorgrondelijk. Haar enige reactie was een knikje naar Diva en Juweel. Ze leek niet bepaald onder de indruk van de haar toegewezen partner en ze verliet de kamer zonder Matt een blik waardig te keuren. Haar hooghartige houding contrasteerde sterk met die van de standaard-lievemeisjes en hij voelde een lichte wrevel. Ze had op zijn minst enige belangstelling kunnen tonen. Met zijn talenten, competenties en staat van dienst was hij toch niet de eerste de beste. Wist ze misschien niet dat hij de hoogste graad had in alle gevechtssporten en scherpschutter was op de korte en lange afstand?

Hij betrad de Club iets arroganter dan zijn gewoonte was. Hij weerde de vrouwen die hem gewillig tegemoet kwamen af en ging doelbewust op Ijzel toe. Ze richtte haar blik op zijn geslacht, waarmee ze respect voor zijn mannelijkheid uitdrukte. Maar om één of andere reden kwam het niet zo over. Ze speelt een rol, hield hij zich voor. Ze is hier undercover, net als jij. Maar zijn irritatie hield aan. Ze kon zich toch enigszins als lievemeisje gedragen, of niet soms? Hij sprak dus geen woord en bleef gewoon staan. Langzaam, heel langzaam, draaide Ijzel zich om. Ze boog zich voorover, spreidde haar benen en zette haar handen op haar knieën. Zoals het hoorde. In de houding. De houding van respect en overgave. Maar het leek niet alsof ze het meende. Het voelde fake aan en het kleine getatouëerde vogeltje op haar schouder leek hem uitdagend aan te staren. En hoe hij bij zichzelf ook herhaalde dat ze samen op missie waren, hij voelde zich in zijn eer gekrenkt. Toch reageerde zijn lichaam schaamteloos op het zicht van haar volmaakte billen met de vier blinkende sterren erop en de aandrang om zijn stijve zomaar in haar aangeboden opening te steken, was overweldigend. Maar hij was een professional. Vanuit zijn ooghoeken zag hij hoe Antony verstolen blikken in hun richting wierp.

“Maak hem jaloers, daag hem uit,” was de opdracht geweest. “Antoine wil wat een ander heeft.”

Hij haalde dus diep adem en liep om Ijzel heen. Weer richtte ze haar blik op zijn onderlichaam. Het kloppen in zijn manstaaf was bijna ondraaglijk. Maar hij was een professional. Hij knoopte langzaam zijn broek los en ervoer een nieuwe flits van hitte, toen ze haar mond opende en over haar lippen likte.

Hij was al vaak eerder gepijpt, bereidwillig en bekwaam. Maar de sensatie van zijn stijve in Ijzels mond was anders dan wat hij ooit had beleefd. Antony staarde nu openlijk in hun richting, maar hij merkte het amper op. De warmte, de zachtheid, de kundigheid waarmee haar tong en lippen op verkenning gingen, brachten hem aan het wankelen. Uit alle macht trachtte hij aan iets anders te denken. Hij was een professional. Hij wilde niet klaarkomen. Hij had een opdracht, die hij ernstig en waardig zou uitvoeren. “Niet... Ik wil niet...Je mag niet... Nog niet...” Het klonk allesbehalve overtuigend.

Ze deed het erom. Hij wist dat ze genoot van zijn willoosheid. Ze had hem in haar macht en ze zou hem precies zover brengen als ze wou. Dat was ver. Hij probeerde zijn zelfbeheersing te bewaren. Hij wilde haar zachte tong niet voelen rond zijn opgezwollen stijve, hij wilde haar niet voelen zuigen, likken, liefkozen. Hij wilde haar warme adem niet voelen, haar lippen,... Hij greep haar hoofd vast, hij zou haar wegtrekken, hij zou haar... Hij woelde door haar haar, kreunde, gooide zijn hoofd achteruit, ondersteunde haar ritme met zijn handen... gromde... en ontlaadde zich met een passie die hij nog nooit had ervaren.

Heel even, een fractie van een seconde maar, keek ze op. Hij ving haar blik en zag de triomflichtjes in haar ogen. Hij voelde het bloed naar zijn wangen stijgen. De kleine heks! Ze had hem te kijk gezet. Rondom zich, in de lachende gezichten van het publiek dat zich rond het schouwspel verzameld had, las hij een vorm van spot... en een glimp van... was het meewarigheid? Hoe had hij kunnen denken dat hij Ijzel zou aankunnen? Dat hij mans genoeg was? Omwille van zijn gevechtsgordels in alle kleuren? Zovelen hadden reeds geprobeerd om haar te temmen. Maar Ijzel deed haar zin. Wie was hij om haar te weerstaan? Om dat zelfs maar te proberen? Wat verderop zag hij Antony, met een brede grijns op zijn gezicht.

 

Op dat moment had hij alle professionaliteit opgegeven. Hij had Ijzel vastgegrepen en haar in de brandweergreep over zijn schouder geslingerd. Ze had eerst een gilletje van verrassing geslaakt en dan was ze beginnen spartelen. Hij had haar ongegeneerd en zonder pardon op haar kont gemept tot haar billen glommen en ze stopte met spartelen. Terwijl hij haar de Club uitdroeg, had hij gezien hoe Antony hen nakeek, met glazige ogen en open mond. Het ligt in zijn karakter om je meteen te willen overtreffen, had Juweel gezegd. Wel, hij deed zijn best maar!

Pas in de kamer was hij weer enigszins tot bedaren gekomen. Hij had Ijzel voorzichtig neergezet en iets gemompeld over “aandacht getrokken” en “opdracht geslaagd”. Ze had geen woord gezegd, maar hij wist dat ze woedend was. Ze was in de badkamer verdwenen en hij had visioenen van haar onder een laag schuim en zinnend op wraak.

 

“Matt... Màtt... Màttt!!”

Het klonk paniekerig en hij stormde de badkamer in. Hij trof haar aan in een hoekje van het bad met haar knieën opgetrokken en haar armen eromheen.

“Daar zit een spin...” Ze wees huiverend van afschuw naar de muur en hij wist niet wat hij hoorde. Hield ze hem voor de gek? Maar de angstige blik in haar ogen was echt en de opluchting, toen hij het beest van de muur plukte en door het toilet spoelde, ook. Hij schudde zijn hoofd. Vrouwen...

“Is er soms ook nog een draak te verslaan? Ik ben nu toch bezig!”

Dat brak het ijs en ze lachte ondanks zichzelf. Ze liet zich terugzakken in het schuim en vertelde een beetje gegeneerd dat ze sinds haar kindertijd een spinnenfobie had. Toen hij vervolgens meer over haar kindertijd vroeg, weerde ze hem niet af en niet lang daarna voerden ze tot hun beider verrassing een heel normaal gesprek. Ijzel bleek een verfrissend gevoel voor humor te hebben en haar klanten-imitaties waren hilarisch. Ze bestelden roomservice en toen de melding kwam dat Ijzel zich ’s ochtends op de kamer van Antony moest melden, klonken ze op hun succes.

 

Om drie uur in de ochtend lag Matt met open ogen naar het plafond te staren. Hij wou niet slapen, maar genieten van de warme vrouw, die zich onbewust in zijn armen genesteld had. Genieten van haar zachte borsten tegen zijn lichaam en van zijn hand op de welving van haar billen. Genieten van haar rustige en diepe ademhaling, die haar welbehagen verraadde. Zijn hele lichaam stond stijf en heet, maar hij verroerde zich niet. Ze vertrouwde hem. Hij hield haar in zijn armen en bood haar de geborgenheid die ze slapend zocht. Zoals ze op zijn borst lag, viel zijn oog op de vogeltattoo op haar schouder. Gedachteloos volgde hij de contouren met zijn vinger.

“Ik wil vrij zijn...” had ze gemompeld, toen hij haar naar de betekenis vroeg. “Vrij zoals een vogel, een leeuwerik, die hoog reikt en de wereld overziet... Niet gekooid, niet geringd,... maar helemaal vrij... en helemaal mezelf.”

Hij streek over haar haar en ondersteunde haar toen ze ging verliggen. Toen haar ademhaling wat gejaagder werd en haar slaap onrustiger, fluisterde hij in haar oor dat ze een leeuwerik was, vrij en vrolijk zingend tegen een blauwe hemel. En toen ze dichter tegen hem aankroop en haar arm om hem heen legde, wist hij zich kansloos verslagen in alle gevechtssporten die hij kende.

 

Het tweede deel van Matts opdracht bestond erin om één van de nieuw aangekomen meisjes, Gisela genaamd, uit te horen over haar relatie met Antony.

“Hij was zogenaamd haar manager,” sneerde Diva. “Ze beweert dat hij haar uitstekend begeleid heeft en dat ze heel tevreden is met haar leven en haar carrière. Maar het netwerk heeft ontdekt dat haar referenties niet kloppen. Haar verleden is één grote leugen en we kunnen niet nagaan waar ze vandaan komt en of ze hier wel uit vrije wil is.”

“Bovendien heeft ze striemen over haar hele lijf. Niet heel recent, maar nog duidelijk zichtbaar, al doet ze haar best om zoveel mogelijk uit direct licht te blijven,” vulde  Juweel aan op bezorgde toon.

Matt knikte. Hij voorzag wat de instructies zouden zijn: “Probeer het vertrouwen van Gisela te winnen. Mits een zachte aanpak is ze misschien wel bereid om te praten. Het netwerk heeft haar getuigenis nodig.”

 

Reeds bij het bedeesde klopje op de deur wist hij dat dit geen Ijzel was. Niet dat Gisela niet mooi was om naar te kijken, integendeel. Ze had de sensuele rondingen waar iedere man van droomt en ze was één en al warme gewilligheid. Maar toen ze zich voor hem in de houding zette, roerde er zich niets in zijn onderlichaam. Hij voelde niet de minste aandrang om zijn roede tussen haar ronde billen te steken. Het was comfortabel om dat aan zijn opdracht te wijten. Hij had een taak te vervullen, hij moest zich op de missie concentreren. Moest je dat gisteren ook niet? treiterde een stemmetje in zijn hoofd. Even schoot het beeld hem te binnen van hoe Ijzel zich in de houding had gezet en meteen kwam zijn mannelijkheid tot leven. Hij dwong zichzelf om aan iets anders te denken. Aan Gisela, niet aan Ijzel. Niet aan warme, passionele, grappige, boeiende Ijzel... Aan Gisela. Stel haar op haar gemak, pak haar in en krijg haar aan de praat. Dus knipte hij met zijn vingers om haar te laten rechtstaan. Ze reageerde twijfelend, ze wist niet zeker of ze het wel goed begrepen had. Maar hij nam haar bij de hand en leidde haar naar het bed. “Wat ben je zacht... en warm,” fluisterde hij, terwijl hij haar in zijn armen nam. Ze gaf zich onmiddellijk over en liet zich omhelzen, volgzaam, bereidwillig, gretig zelfs. “Je hebt een heerlijk lichaam...” Hij omvatte haar borsten met zijn beide handen en voelde de tepels hard worden in zijn handpalm. “Oh... jij bent een heet vrouwtje... Dat had ik meteen gezien...” Verrast keek ze op. Hij had haar, Gisela, opgemerkt? “Jij bent een vulkaantje, is het niet? Niet zo’n ijspegel als Irene...” murmelde hij in haar oor.

Het was te gemakkelijk, eigenlijk niet eerlijk... Een meisje als Gisela was bestand tegen druk, tegen rechtstreekse vragen. Maar niet tegen waardering, tegen vriendelijkheid, tegen complimentjes. Ze hield haar adem in, luisterde, bood hem alles wat ze had. Maar hij weerde haar af, teder, zo liefdevol dat ze alle besef van realiteit verloor. “Ik wil met je spelen...” Hij greep haar onder de schouders, ze plooide haar lichaam naar zijn wensen en liet zich tussen zijn benen tegen zijn borst zetten. Ze zoog haar adem naar binnen toen hij één been tussen de hare zetten en het tegen haar vochtige vrouwelijkheid duwde. Haar adem stokte toen ze de warmte van zijn handen op haar borsten voelde. Even overviel hem even een vaag schuldgevoel. Ze vertrouwde hem veel meer toe dan alleen haar lichaam... Maar hij had een opdracht. “Ik wil je voelen klaarkomen. Ik wil een heet vrouwtje tegen mijn been voelen rijden... Zo meteen ga ik aftellen... en op drie wil ik je orgasme voelen... Begrijp je me?” Hij verhoogde de druk tegen haar natte klitje, kneep zachtjes in haar tepels en ze knikte ademloos. “Rijden dan maar...” beval hij in haar oor. Ze wreef haar intieme plekje tegen zijn kuit en kreunde van intens plezier. “Sneller... sneller...” Ze hijgde en gehoorzaamde instinctief. “Ik ga tellen...” Een schor gepiep was haar reactie. “Drie... twee...” Hij kon bijna voelen hoe de genotsgolven pulseerden door haar hele lijf. “Eén!” Ze gilde. Lang. En hoog. Haar hele bovenlichaam welfde omhoog, ze wierp haar hoofd in haar nek en strekte haar schouders naar achteren. Het was spectaculair en het bleef duren. Daarna liet ze zich terugvallen tegen zijn borst en de rest was kinderspel.

Ze vertelde hem alles wat hij wou weten. Hoe ze oorspronkelijk uit Oost-Europa kwam en hoe Antony haar een carrière als fotomodel had beloofd. Hoe haar paspoort haar was afgenomen en hoe ze in de prostitutie gedwongen was. Hij vroeg haar waar de paarsgele striemen op haar lichaam vandaan kwamen. Ze haalde onverschillig haar schouders op. “Bondage”, zei ze kort. “Antony kickt op absolute onderdanigheid. En op pijn. Hij bindt zijn vrouwen vast, snoert hen in, neemt hen alle bewegingsvrijheid, alle zelfredzaamheid af.”

Bondage... Absolute onderdanigheid. Er klikte iets in zijn hoofd. Hij zag plots voor zich hoe Ijzel die ochtend uit hun hotelkamer werd opgehaald, hoe ze nog even naar hem omgekeken had. Er had iets in haar ogen geschitterd, dat hij niet had kunnen thuisbrengen. Nu wel. Het was angst.

“Ik wil vrij zijn... Vrij zoals een vogel, een leeuwerik, die hoog reikt en de wereld overziet... Niet gekooid, niet geringd,... maar helemaal vrij... en helemaal mezelf.”

Het werd ijskoud rond zijn hart. Bondage... Ze had het vermoed. En ze was er bang voor geweest.

Hij sprong op, liet Gisela verbijsterd in het bed achter en holde het vertrek uit. Het kostte hem slechts een paar seconden om de kamer van Antony te bereiken. Hij verloor geen tijd met kloppen, het was niet de eerste deur die hij intrapte. Ijzel lag op haar rug, met haar armen en benen vastgegespt aan de bedspijlen en een lederen bal in haar mond. Antony stond over haar heen gebogen en was bezig om haar verder in te snoeren. Haar mooie borsten waren grotesk ingebonden en de tepels stonden stijf. Van pijn, niet van opwinding. Matt stelde met een klein vonkje van genoegen vast dat ze gevochten had. Hard. Het gezicht en lichaam van Antony vertoonde bloederige krassen. Maar ze was geen partij geweest voor hem en Matts genoegen veranderde in razernij toen hij de beurse plekken op haar lichaam zag en de paniek in haar ogen. Ze was aan het hyperventileren en nog maar amper bij bewustzijn. “Ik wil vrij zijn... Vrij zoals een vogel, een leeuwerik..."

Hij schakelde Antony uit met een knal tegen zijn slaap en sleurde het zware lichaam van Ijzel af. Zo snel hij kon, maar uiterst voorzichtig, sneed hij haar boeien door. Ze trok zelf de bal uit haar mond, keek hem aan met verwilderde blik, mompelde “6547” en viel flauw in zijn armen. En Matt wist dat de veiligheid en het geluk van deze vrouw voortaan zijn belangrijkste bekommernis zouden zijn.

 

Met wereldwijd gecoördineerde razzia’s werd in de volgende dagen een netwerk van vrouwenhandel opgerold. Tientallen vrouwen werden bevrijd en tientallen mensensmokkelaars opgepakt. Naar verluidt kwam het kopstuk van de bende bij één van de invallen om het leven, waar niemand om treurde.

Rond dezelfde tijd nam escortbureau Judi een nieuwe afdeling in gebruik, een donjon in de kelders van het landhuis, waar mannen en vrouwen zich tegen hoge betaling konden laten domineren, vernederen en tuchtigen. De leiding van de afdeling berustte bij meesteres Gisela, die op korte tijd een geduchte reputatie opbouwde. Men kon haar regelmatig zien rondparaderen in de Club, met haar trouwe slaaf aan een lederen leiband, zijn staaf en ballen netjes opgebonden en een kort zweepje in zijn mond. Er werd verteld dat hij Tony heette, maar dat kon hij zich waarschijnlijk zelf niet meer herinneren. Zijn belangrijkste taak bestond erin om afwisselend haar hielen en haar kont te likken, wat hij met overgave deed. Maar ondanks zijn inzet constateerde meesteres Gisela regelmatig een klein vergrijp. Op haar teken moest hij dan zijn zweepje aan haar aanbieden, zich omdraaien en enkele stevige tikken incasseren op zijn ingesnoerde ballen. In het begin ontlokte hem dat klaaglijk gejank, maar dat beschouwde meesteres Gisela als protest. Dat stelde ze allerminst op prijs, dus ze bleef slaan tot het gejank overging in gepiep, gesnotter en vervolgens stilviel. Dan pas mocht hij zijn zweepje terug in zijn mond nemen en verder achter haar aan schuifelen, met zijn pik en ballen rood gezwollen en nog pijnlijker afgekneld door de lederen riempjes. Meesteres Gisela oogste alom lof voor haar competentie en haar slaaf werd een geliefd oefenobject voor aspirant-domina’s.

 

Matt noch Ijzel vertoonden zich nog in de Club en over hun verdwijning deden allerlei theorieën de ronde, de ene nog vergezochter dan de andere. De meest absurde was dat ze als een koppel superspionnen missies uitvoerden voor een ultrageheim netwerk dat zich met vrouwenrechten bezighield.