Een speeltje neemt wraak

 

“... Ik heb ze gevonden...” Nimf keek ademloos naar haar beeldscherm. “... de meisjes... de directeur... Niet te geloven... Het is me gelukt, ik heb hen echt gevonden!”

Dagen en nachten had het haar gekost. Na de brand in het Lievemeisjeshuis had ze zichzelf de taak opgelegd om de directeur op te sporen en gerechtigheid te bekomen voor de tientallen meisjes wiens leven hij zo wreed verstoord had. Uren na elkaar had ze gegraven en getuurd, gepookt en geneusd in de goorste hoekjes van het dark web. En vandaag had ze hem gevonden. En niet alleen hem.

Ze keek naar het krantenknipsel dat haar – en vele anonieme anderen – gisterenochtend was bezorgd. Het meldde de onrustwekkende verdwijning van twee tienermeisjes in een onooglijk stadje ergens in Bolandia, een godvergeten deel van Latijns-Amerika. De politiediensten van stad, staat en land waren er niet in geslaagd om de meisjes terug te vinden en de meesten hadden zich er al bij neergelegd dat het vervolg een moordonderzoek zou zijn. Maar niet de burgemeester van het onooglijke stadje. Zij had mails uitgestuurd. Ongeadresseerde mails naar niet bestaande adressen, zonder onderwerp of boodschap. Ongeïdentificeerde vrouwen hadden de mails ontvangen, officieren, winkelbediendes, CEO’s, politici en poetsvrouwen, uit alle delen van de wereld. En wat de nationale – laat staan internationale – opsporingsdiensten niet voor elkaar kregen, was in enkele nachten gelukt. Inlichtingen werden bij elkaar gelegd, aanwijzingen met elkaar vergeleken, informatie uitgewisseld en codes gekraakt. Uiteindelijk was het Nimf geweest, die de beslissende stukjes van de puzzel bij elkaar had gelegd.

Zij had de codes van de directeur gebruikt, zomaar, bij wijze van experiment. Ze had een wijd net uitgeworpen en nu stonden er twee cijferreeksen op haar scherm te blinken, onder de kop “Meesterstukken te koop-in perfecte staat”.

“Meester”, “heer”, “eigenaar”, “dominus”, “leraar”,... allemaal bijnamen waaronder de directeur zich op het internet had begeven, volgens de waardevolle informatie die Prinses had verzameld tijdens haar gevangenschap. Meestal waren het filmpjes die hij postte, perverse en sadistische opnames van de mishandelingen waaraan hij en anderen de meisjes in zijn macht onderwierpen. Af en toe verhuurde hij ook een meisje of bood er eentje aan in ruil voor één of andere gunst.

Blijkbaar had zijn hopeloze situatie, opgejaagd en blut als hij was, hem er nu toe gebracht om tot ontvoering over te gaan. Nimfs maag draaide om bij de gedachte dat de arme tieners aan hem waren overgeleverd en ze kon alleen maar hopen dat zijn geldzucht hem ervan weerhouden had hen aan te randen. De vermelding dat ze in perfecte staat aangeboden werden, hoe cynisch ook, gaf haar een beetje hoop.

De “meesterstukken” die te koop stonden, werden door een lange rij cijfers en één letter omschreven, en ook van die code had Prinses haar de sleutel verschaft. Het waren uiterlijke beschrijvingen, zoals hij die vroeger had genoteerd voor alle vrouwen in het Lievemeisjeshuis. De eerste twee reeksen van drie cijfers betroffen lengte en gewicht, zonder komma’s. De volgende drie reeksen van drie cijfers waren huids-, haar- en ogenkleur in RAL-codes. Dan volgden twee cijfers, die de leeftijd uitdrukten en tenslotte één letter, de cupmaat. Er was geen twijfel mogelijk: de directeur veilde de twee ontvoerde meisjes.

Nimf verspilde geen tijd aan zich afvragen hoe hij erin geslaagd was om naar Zuid-Amerika te ontkomen en evenmin hoe hij de tieners te pakken had gekregen. Ze nam de telefoon en toetste een niet toegekend nummer in. In de stijlvolle bibliotheek van een sjiek Victoriaans landhuis begon een ouderwetse telefoon te rinkelen.

 

Het was het wekelijkse vergadermoment van de hoogste veiligheidsdiensten in Bolandia, zoals altijd onder voorzitterschap van viersterrengeneraal Rodolfo Bajos. Ze waren halfweg de agenda, toen een bescheiden klopje op de deur het gezelschap deed opkijken. Het was de echtgenote van hun gerespecteerde overste en zoals steeds wanneer zij zich vertoonde, ging er een zucht van bewondering door de zaal. Rodolfo keek met een ruk op en voelde zijn knieën zwak worden.

Einde dertig was ze nu en nog even mooi als toen hij haar voor het eerst ontmoette, als pril meisje, nieuwe aanwinst van de mannenclub waarvan hij lid was. Ze had hem toen al de adem benomen en dat deed ze nu nog, al was ze nog zo stijlvol verpakt in een muntgroen ensemble, dat elke lijn van haar figuur benadrukte. Zijn hart miste een slag toen hij haar schoenen opmerkte. Het waren de zwarte stiletto’s die bij haar werk in de club haar enige kledingstukken waren geweest. Ze keek hem aan en het was met dikke tong dat hij uitbracht:

“Kunt u ons even excuseren, heren, we zetten de vergadering later verder.”

De staf keek wat verbouwereerd, maar verliet gehoorzaam de zaal. Ze schoven achter elkaar naar buiten en gingen een beetje schutterig staan wachten in de voorkamer.

Rodolfo staarde strak naar zijn vrouw, zijn Anjer. Ze had sinds haar entrée nog niet gesproken. Hij wist dat ze dat ook niet zou doen. Wanneer ze hem kwam storen tijdens een meeting, wanneer ze haar stiletto’s droeg, dan moest ze hem iets vragen. Een gunst. Iets belangrijks. En daarvoor zou ze in haar rol van lievemeisje vervallen. Het lievemeisje dat ze jaren geleden geweest was, het lievemeisje dat hem sterren had doen zien. Vier sterren. Het lievemeisje dat hij met zich meegenomen had, dat hij tot zijn vrouw gemaakt had. Dat hem sindsdien trouw terzijde stond, elegant en waardig en waarvan niemand vermoedde... niemand vermoedde...

Hij slikte. Hij zei niets. Hij keek.

Ze sloeg haar ogen neer. Langzaam bracht ze haar handen naar de knoopjes van haar mantelpak. Ze knoopte ze los, van onder naar boven. Hij wist dat ze eronder naakt zou zijn. Dat was ook zo en hij kon een grom van opwinding niet onderdrukken toen haar prachtige borsten tevoorschijn kwamen. Ze voelde zijn opwinding en haar tepels kwamen stijf rechtop te staan in hun lichtrose krans van zacht vlees. Ze maakte haar rok los. Liet hem vallen. Hij vestigde zijn blik strak op het geheime lustplekje tussen haar benen en knikte toen ze zich omdraaide. Ze ging zich in de houding zetten. De houding die haar als lievemeisje was ingeprent en die respect uitdrukte voor zijn mannelijk overwicht. Langzaam boog ze zich voorover en greep haar knieën vast. Ze bood zich aan.

Hij zat nog steeds op zijn plaats aan het hoofd van de tafel en voelde zich licht in het hoofd. Langzaam stond hij op. Hij wandelde met stijve passen op haar toe. Ze bewoog zich niet. Het licht van de binnenschijnende zon wierp plassen licht over haar weergaloze lichaam met de vier uitnodigende sterren op haar bil. Hij kon er zich niet van weerhouden om ze aan te raken. Ze verstrakte even, maar reageerde verder niet. Ze zou het initiatief volledig aan hem overlaten. Ze moest iets vragen. En daarvoor zou ze betalen.

Rodolfo haalde zwaar adem. Ze wist, net als hij, dat dit niet nodig was. Als zijn Anjer iets wou, zou hij naar het einde van de wereld lopen om het te halen. Ze was zijn koningin en hij zou haar de Britse kroonjuwelen brengen wanneer ze erom vroeg. Maar hij was ook een man. En zij verlangde dat hij zich zo gedroeg. Het lievemeisje in haar verwachtte dat de verhoudingen gerespecteerd werden.

Dus deed hij een stap achteruit en stond zichzelf toe om de aanblik in te drinken, om te genieten van wat hem aangeboden werd. Dan nam hij achter haar plaats en duwde haar billen uit elkaar. Ze huiverde bij zijn aanraking en haar adem werd schokkerig toen ze een koude luchtstroom voelde tegen haar gevoelige plekje.

Zijn manstaaf klopte hevig in zijn broek. Hij probeerde een kalme indruk te maken, toen hij haar los liet en om haar heen liep. Ze had erop gerekend. Haar mond was reeds half geopend en toen hij haar zijn bevrijde stijve aanbood, begon ze begerig te zuigen.

Ze verwende hem met de bedrevenheid van een lievemeisje. Het was heerlijk, het was hemels. Het kostte hem veel moeite, maar hij wilde nog niet klaarkomen. Hij wilde genieten van de situatie, van wat ze hem nog meer te bieden had. Zijn pik stond stijf rechtop, toen hij opnieuw om haar heen wandelde. Ze zei niets, ze was klaar. Klaar voor alles wat hem zou invallen.

Rodolfo staarde. Staarde naar de prachtige kont met de glinsterende sterren, die ze omhoog stak. Twee zachte, witte billen. Billen om warm te zetten... Hij haalde uit en zijn gehandschoende hand kwam petsend neer op haar achterwerk. Er verscheen een vuurrode tekening naast haar vier sterren. Ze zoog haar adem naar binnen, maar bleef staan. Ze moest iets vragen. Ze zou betalen. Péts! Een tweede hand tekende zich af.

De heren in de voorkamer keken op bij het onmiskenbare geluid van meppen op naakt vlees. Er daagde begrip in hun ogen. Rodolfo zette zijn vrouw op haar plaats. Wat een man! Er doemde een beeld op van een weerloze Anjer, die bij Rodolfo over de knie lag en die gelaten haar bestraffing onderging. Hun uniformbroek spande ongemakkelijk over hun opgezwollen lid en ze brachten verstolen hun hand naar hun kruis, beducht om zo weinig mogelijk te laten merken van hun schunnige fantasieën. Het was algemeen geweten dat generaal Rodolfo nog meer belang hechtte aan respect voor zijn echtgenote dan voor hemzelf. Jaren geleden had een arrogant jong officiertje het gewaagd om de generaalsvrouw een schuine opmerking toe te sissen. Ze was dagenlang van haar stuk geweest en pas na veel zachte overreding had Rodolfo vernomen wat daarvan de reden was. Het peloton had hun teamgenoot de dag erna op zijn bed aangetroffen, liggend op zijn buik met armen en benen vastgebonden aan de bedspijlen en een enorme glazen buttplug tussen zijn billen. Toen hij weer kon lopen, mocht hij het verkeer gaan regelen in de supermarkt.

Rodolfo sloeg nog twee keer hard toe en liep dan weer om Anjer heen. Hij hief met zijn gehandschoende hand haar kin omhoog en constateerde dat haar wangen even rood waren als haar billen. Ze trachtte de pijn te verbijten, maar knipperde toch enkele traantjes weg. Zonder omhaal stak hij zijn kloppende roede in haar mond en daar leek ze troost in te vinden, want ze zoog nog gretiger dan voorheen. Toen hij zich terugtrok, piepte ze even van teleurstelling, maar ze brak dat af toen hij zijn wijsvinger waarschuwend ophief. Hij ging terug achter haar staan, trok haar billen uit elkaar en haalde diep adem. Hij was klaar, zij was klaar. Hij stootte diep in haar door en ze wankelde, maar hij hield haar stevig bij haar heupen. Hij gromde terwijl zijn ballen tegen haar kont kletsten en hij hijgend zijn stijve in en uit haar strakke, diepe warmte pompte. De mannen in de voorkamer bewogen driftig hun hand rond hun lid op het ritme van de geluiden uit de vergaderzaal

Rodolfo wilde het zo lang mogelijk volhouden. Genieten van het moment, van haar totale overgave, van zijn eigendomsrecht. Toen hij tenslotte kwam, was het overtuigend en luid en tot afgunst van de mannen in de voorkamer, wiens eigen hoogtepunt lang niet zoveel voldoening gaf.

Hij knoopte zijn broek terug dicht en schikte zijn uniform netjes in de plooi. Daarop nam hij een uitgeputte Anjer in zijn armen en zette haar op zijn schoot, in zijn stoel aan het hoofd van de tafel. Hij stak kalm zijn gehandschoende wijsvinger in haar vochtige poortje en er ging een huivering door haar lichaam. Zachtjes bewoog hij zijn vinger over haar genotsplekje en ze bracht een vaag gekreun voort. Hij verhoogde de druk en het gekreun werd heviger. Haar lichaam volgde zijn instructies en al gauw ontlaadde het zich in een diep en lang orgasme, waarna ze hijgend tegen hem aan leunde en hij genoot van zijn absolute overwicht, in zijn gesteven legertenue met zijn blote en volkomen bevredigde vrouw tegen zijn borst.

“Zo... moest je me iets vragen?” mompelde hij in haar oor.

 

Enkele uren later viel een zwaarbewapende patrouille binnen in een afgelegen schuur iets ten Zuiden van de hoofdstad van Bolandia. Ze troffen er twee doodsbange meisjes aan in een ijzeren kooi, naakt en ontredderd, maar verder ongedeerd. Ze werden per helicopter afgevoerd naar het dichtstbijzijnde hospitaal. Iedereen was het er later over eens dat de operatie daarmee afgelopen was en dat in de schuur verder alleen maar computermateriaal werd aangetroffen. Er was dan ook nergens sprake van een rijzige, donkerhuidige vrouw in een zwartlederen pak, die met dezelfde helicopter was komen aanvliegen, laat staan van de lange zweep die ze bij zich had. Vermits de directeur niet in de schuur aanwezig was, kon het ook niet zo zijn dat de zwarte dame hem beval zich volledig uit te kleden en dat de patrouille hem daar hardhandig bij hielp. Niemand had gezien hoe ze hem met koele stem opdroeg om op de tafel te kruipen en zijn blote kont omhoog te steken, waarbij zijn pik en ballen als verschrompeld fruit naar beneden bengelden. Evenmin had iemand het zwiepen van een lederen zweep gehoord en hoe die striemend neerkwam op een paar krampachtig uitgestoken billen. In geen enkel verslag werd melding gemaakt van een onaangedane vrouwenstem, die hem instrueerde zijn achterwerk steeds hoger te heffen. En geen enkele getuige vertelde over gekrijs, geroep, gepiep, gejammer en gesmeek, dat tussen de zweepslagen in maar door- en doorging en waarop geen enkele acht werd geslagen.

De politie-inspecteur, die de directeur enkele dagen later, spiernaakt en in een staat van totale verdwazing in de verzegelde schuur aantrof, had geen verklaring voor diens plotse opduiken. Evenmin voor de onherstelbare schade aan zijn achterwerk en scrotum, die de politieman omwille van de nauwkeurigheid grondig inspecteerde. Zijn rapport vermeldde op neutrale toon dat het subject bij dit onderzoek enkele keren om genade had gesmeekt. De vergezochte complottheorieën die de directeur jankend bleef herhalen en waarin een zekere Juweel voorkwam, werden afgedaan als hysterische nonsens.